Miejskie Centrum Kultury w Ciechocinku

ul. Żelazna 5, 87-720 Ciechocinek
tel. 54 234 18 94, email: ciechmck@wp.pl

Slider 4
Slider 5
Slider 2
sli
Slider 1
slider 9

Kalendarz wydarzeń

Deklaracja dostępności PLIKI DO POBRANIA

Fotoreportaże

Archiwum

Nasz Facebook

RODO

Administrator Danych Osobowych
Miejskie Centrum Kultury
w Ciechocinku
ul. Żelazna 5
ciechmck@wp.pl
tel: 54 234 18 94
Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Sławomir Kisielewski
azis6@wp.pl

Wystawa malarstwa „ZIMA STULECIA. STANISŁAW (Pamięci Stanisława Zimy)”

2021-02-22 11:08

Zapraszamy w dniach 22.02 -16.03 do Salonu Sztuki MCK na wystawę „ZIMA STULECIA. STANISŁAW (Pamięci Stanisława Zimy)” Wystawę można również zwiedzić on-line na naszej stronie w zakładce fotoreportaże. Kurator wystawy Paweł Lewandowski-Palle.

Uczestnicy wystawy:

Stanisław Zima (22 II 1921 Lubatowa – 11 VIII 1992 Wrocław)

Michał K. Jędrzejewski

Wojciech Kaniowski

Stanisław R. Kortyka

Jerzy Kosałka

Paweł Lewandowski-Palle

Jolanta Nitka

Zdzisław Nitka

Krzysztof Skarbek

Anna Szewczyk

Tomasz Wiktor

Jacek Wojciechowski

Stanisław Zima

Urodzony 20 lub 22 lutego (są różne dokumenty z tymi datami, przy czym rękopisy zawierają datę 22 II) 1921 roku w Lubatowej, w gminie Iwonicz, w powiecie krośnieńskim.

W jego rodzinnym domu (działaczy partii i organizacji wiejskich) bywał choćby, i to wcale nierzadko Wincenty Witos.

Od wczesnej młodości do 1939 roku uprawiał m.in. skoki narciarskie.

Podczas II wojny po aresztowaniu przez Gestapo, z krakowskiego więzienia na Montelupich zesłany zostaje na terytorium Niemiec na przymusowe roboty. Tam poznaje przyszłą żonę.

Po powrocie do kraju, nie dostrzegając szans na naukę w Krakowie przyjeżdża do Wrocławia. Należał do drugiego rocznika uczniów wrocławskiego Liceum Sztuk Plastycznych, m.in. z Anną Szpakowską -Kujawską, Waldemarem Cwenarskim czy Zbigniewem Paluszakiem. W 1949 roku zdaje egzamin maturalny i zaczyna studia w PWSSP w pracowniach Stanisława Dawskiego i Eugeniusza Gepperta. W latach 1950-1952 był Przewodniczącym Związku Akademickiej Młodzieży Polskiej przy PWSSP. Studia kontynuuje w Akademii Sztuk Pięknych w Pradze, gdzie w Pracowni Technik Konserwatorskich studiuje technologię malarstwa sztalugowego i ściennego pod kierunkiem legendarnego prof. Bohuslava Slánskiego; kończy je dyplomem z zakresu malarstwa monumentalnego w 1955 roku pod kierunkiem Vladimira Sychry, realizując zestaw mozaik.

Powracając na wrocławską uczelnię zostaje asystentem w pracowni malarstwa ściennego S. Pękalskiego, organizując jednocześnie Zakład Technik i Technologii Malarstwa, i kierując nim do czasu przejścia na emeryturę we wrześniu 1991 roku. Jest podstawowym współpracownikiem Pękalskiego w jego monumentalnych realizacjach w zakresie polichromii i projektowania witraży, m.in. do Katedry w Warszawie. Po jego śmierci, od roku akademickiego 1967/68 współpracuje z E. Geppertem prowadząc w jego pracowni rysunek.

Umiera 11 sierpnia 1992 roku we Wrocławiu.

 

Stanisław Zima należy do legendarnych, najbardziej barwnych osobowości z kręgu wrocławskiej PWSSP.

Stanisław Ryszard Kortyka pisze o Nim: Mogę powiedzieć, że był to niezwykle sympatyczny człowiek. Postać tyleż charakterystyczna wśród naszych ówczesnych pedagogów, co ujmująca sposobem bycia i jakimś naturalnym, bezpośrednim stosunkiem do studentów. Z pewnością fakt studiowania w Pradze i fachowość w prowadzeniu zajęć z technologii malarstwa, miały w tych relacjach ogromne znaczenie. Wiedzieliśmy i mogliśmy się na każdym kroku przekonać, że Zima to fachowiec…Oczywiście, mimo upływu lat, pamięta się mniej lub bardziej wyraziście naszych pedagogów, jakoś zapamiętuje się ich sposób bycia wśród nas, ale są postaci, które szczególnie się zapisują w pamięci i często wracają nie tylko poprzez katalogi i gdzieś tam rozproszone obrazy. Tak właśnie wraca Stanisław Zima.

Współzałożyciel i członek grup: „Grupa Malarska” (Maria Dawska, Stanisław Dawski, Eugeniusz Geppert, Barbara Gutekunst, Mieczysław Hoffman, Leszek Kaćma, Hanna Krzetuska, Maria Teisseyre, Zygmunt Woźnowski, Marian Wójciak, Stanisław Zima) w 1953 r., a następnie „Szkoła Wrocławska” w 1962 r., od 11 maja 1967 r. pod nazwą „Grupa Wrocławska”.

Po wprowadzeniu stanu wojennego w 1981 roku, opuszcza szeregi Związku Polskich Artystów Plastyków współtworząc tzw. neozwiązki, Związek Polskich Malarzy i Grafików.

Jego twórczość jest wręcz nadzwyczajnie rozproszona, a jej zdecydowana większość została po jego śmierci zniszczona. To bolesna prawda, ze zawartość pracowni po jego śmierci została… wyrzucona na śmietnik.

Nie ma jednak większego sporu co do jego znaczącej roli w aspekcie tworzyw sztucznych w malarstwie polskim. Należy do pionierów technik syntetycznych: akrylowej i polimerowej oraz tworzyw sztucznych w malarstwie, z którymi zetknął się już podczas praskich studiów, a które w postaci akrylowych mas tynkarskich wykorzystywał w swoim malarstwie nieprzerwanie.

Pozostały po nim przede wszystkim liczne polichromie (zrealizował ich kilkanaście) w kościołach różnych częściach Polski.

We Wrocławiu miał jedną wystawę indywidualną: w Salonie BWA w kwietniu 1967 roku, na której przedstawił 12 reliefowych kompozycji w technikach mieszanych ze srebrzeniami z lat 1964-1967, których część przypomniał na drugiej wystawie Katedry Malarstwa PWSSP we Wrocławiu w marcu 1981 roku. Ostatnią wystawę indywidualną miał w Galerii Domu Kultury w Sycowie w 1985 roku. Srebrzysty kolor reliefowego malarstwa Zimy wydaje się być wyniesiony z pracowni Sychry.

Debiutował na międzynarodowej wystawie towarzyszącej III Światowemu Zlotowi Młodych Bojowników o Pokój w Berlinie w 1951 roku. Aktywnie uczestniczył w wystawach zbiorowych, m.in.: I Wystawie Plastyki Ziem Nadodrzańskich – CBWA „Zachęta” Warszawa 1959 czy „Polskie dzieło plastyczne w XV-lecie PRL. Malarstwo” – Muzeum Narodowe, Warszawa 1961-1962. Głęboko przeżył brak zaproszenia do historycznej ekspozycji „Państwowa Wyższa Szkoła Sztuk Plastycznych we Wrocławiu. Wystawa prac studentów i pedagogów” w CBWA „Zachęta” w Warszawie (luty 1990). Przestał malować i wystawiać. Jego malarstwo przypomniał dopiero Andrzej Kostołowski, w głośnej wystawie „Wieżowce Wrocławia” (dorobek twórczy PWSSP - ASP 1946-2006) – Muzeum Narodowe, Wrocław 2006.

 

                                                                                              Paweł Lewandowski-Palle

wróć